Studiebot antwoord

Vraag gesteld door: Gisella van Dun - 2 jaren geleden

Schrijf een samenvatting over het onderwerp: 2.1 relatie met autobiografie
Ieder mens is anders. De levensverhalen zijn voor de een spannend en doorspekt met opvallende gebeurtenissen. Voor een ander lijkt het levensverhaal voort te kabbelen. Opvallende gebeurtenissen worden vaak verteld, hoewel er ook gebeurtenissen zijn die voorbehouden zijn voor de kring van intimi. Zij vereisen discretie en vertrouwen. Er daarnaast zijn er gebeurtenissen die niet verteld worden, maar wel in het achterhoofd sluimeren. Jij hebt inmiddels ook een leerverhaal, als leerling, als student en als leraar in wording. Jouw onderwijsloopbaan zit boordevol ervaringen met mensen. Met leerlingen natuurlijk, met leraren/docenten, met mentoren, met ouders. Ze vinden ook altijd in een context plaats: de klas, de lerarenkamer, de werkgroep, op de speelplaats. Je doet daarmee ervaringen op. Je bent echter pas een ervaren leerkracht als die ervaringen betekenis voor je krijgen, deel gaan uitmaken van jouw denken over leerlingen, over leerkracht zijn, over onderwijs maken. Dat betekenis geven gebeurt dus voor een belangrijk deel in narratieven (ervaringen die in verhalen een aansprekende beeldende vorm worden gegeven. Daarom nemen we in dit boek ook de narratieve werkwijze als uitgangspunt. We geven daarmee aan dat het niet voldoende is om afstandelijk informatie op te nemen van de noodzakelijke kennis en inzichten, maar dat het ook gaat om jouw betrokkenheid en nieuwsgierigheid. Kennis over kinderen en hun ontwikkeling is belangrijk, maar tegelijkertijd betrekkelijk. Immers het ideale kind bestaat niet. Elk kind wil graag gezien en begrepen worden. Daarom is het ook belangrijk dat je als leerkracht met kinderen kunt meevoelen. Dat maakt deel uit van je pedagogische vakmanschap. Om goed te kunnen handelen moet je je bewust worden van je eigen pedagogisch invoelingsvermogen. Vanuit jouw individuele levensgeschiedenis ontstaan ideen, persoonlijke interpretaties die voortdurend opnieuw bewerkt worden. Jouw eigen levensverhaal neem je ernstig, want daarin ligt de sleutel voor een succesvolle opleiding en het perspectief voor professionele ontwikkeling. Daarbij hoort autobiografische reflectie. Autobiografische reflectie is niet een vrijblijvend terugkijken op gebeurtenissen en daarover sappig vertellen. Autobiografische reflectie is reflectie in de diepte, door expliciet terug te blikken op ervaringen uit het eigen verleden. De bedoeling van het werken met autobiografische reflectie is meer inzicht te krijgen in de persoonlijke interpretaties (de bril waardoor je kijkt) waarmee je naar de beroepswerkelijkheid kijkt. Dat kan aanknopingspunten opleveren om jezelf verder te ontwikkelen. Zie het als een aanvulling op de reflecties die je met betrekking tot actuele ervaringen herhaaldelijk in de opleiding moet doen (bijvoorbeeld in verband met concrete praktijkproblemen). Autobiografische reflectie laat in een vroeg stadium jouw overtuigingen, jouw emoties en waardeoordelen zichtbaar worden. Door die autobiografische reflectie met anderen te delen kun je je bewust worden van de opvattingen die je hebt over jezelf en jouw beroepsuitoefening. Je zou kunnen stellen dat bij autobiografische reflecties de voorgeschiedenis verkend wordt waardoor je op de pabo terechtkwam, maar dat die reflectie ook het ontwikkelingsproces door de opleiding heen begeleidt.
2.2 hoe leer je kinderen kennen
Betrokkenheid bij het leven van kinderen geeft meer inzicht dan alleen een objectieve toets. Beide zijn belangrijk ze vullen elkaar aan.
2.2.1 observatie
Goede observaties kunnen veel duidelijk maken. Een observatie is dan ook 1 van de belangrijkste instrumenten die een leerkracht tot zijn beschikking heeft om een kind te leren kennen. Je krijgt immers informatie over het kind of over wat er in de groep gebeurt. Gerichte, concrete vragen die je als leerkracht hebt, zijn essentieel voor een beoordeling en aanpak. Zo kan de samenhang van gedrag, omstandigheden en de situatie eromheen soms verassend veel helder maken. Het is uiteraard wel van belang dat er een afstemming van observatiemiddelen binnen een school bestaat. Doelgerichtheid onderscheidt observeren dan ook van gewoon kijken of opletten. Wanneer je observeert leg je doelbewust het accent op een bepaald accent van het gedrag. Dat je vervolgens letterlijk beschrijft. Je kunt observeren omschrijven als het doelgericht en systematisch waarnemen van gedragingen en uitingen van 1 of meerdere personen of van een gebeurtenis, met de bedoeling om wat je ziet samen te vatten. Observaties moeten tenminste aan de volgende voorwaarden voldoen:
- observeren moet gericht en bewust gebeuren
- observeren moet zo objectief mogelijk gebeuren. Je moet dus alleen beschrijven wat je ziet, zonder daar interpretaties aan toe te voegen.
Overigens is het best moeilijk om tijdens jouw onderwijsactiviteiten ook goed te observeren. Als we naar signaleringsmiddelen kijken die op de markt zijn, beoordeelt de leerkracht het kind op de aanwezigheid van omschreven gedragskenmerken. Het in kaart brengen van de ontwikkelingstaken die kinderen in opeenvolgende fase moeten leren beheersen (bijvoorbeeld zelfstandigheid bij taken, minder impulsief handelen, oog hebben voor een ander), leidt in de schoolpraktijk tot concreet benoembare onderwijs/opvoedingstaken (zoals ruimte geven voor omgang met leeftijdsgenoten, warme opvoedingsstijl, waarderen van prestaties). Het systematisch volgen van het al dan niet voldoen aan essentile ontwikkelingstaken biedt een bruikbaar kader waaraan je als leerkracht jouw eigen ondersteuning kunt aflezen. Globaal gezien kun je de verschillende observatiemodellen die er bestaan onderverdelen in:
- de longitudinale observatie: observatie van een kind of van een groepje kinderen over een langere periode
- de cross-sectional observatie: observatie van verschillende kinderen in dezelfde periode op hetzelfde aspect, er ontstaat dan een ontwikkelingslijn van gedrag in verschillende leeftijdsfasen.
- de transversale observatie, waarbij verschillende kinderen van dezelfde leeftijd op hetzelfde aspect geobserveerd worden, om verschillen en overeenkomsten zichtbaar te maken.
De klassengroep en de school zullen in de meeste gevallen uitstekende omgevingen vormen om sociale vaardigheden te leren. In de veiligheid van de klas kunnen naast gedragingen ook gevoels- en belevingsaspecten van kinderen zo nodig aandacht krijgen. Dat geldt ook voor het kijken naar de relatie leerkracht-kinderen. Zo help je kinderen gericht zich sociaal-emotioneel te ontwikkelen. De kwaliteit van de relatie tussen de klassenleerkracht en zijn groep in het geheel alsook de individuele kinderen hierin, blijkt belangrijk voor de sociaal emotionele ontwikkeling van kinderen. Kinderen moeten zich prettig en veilig voelen op school. Eigenlijk zou je het een algemene leervoorwaarde kunnen noemen. Interactieanalyse is een voorbeeld van een techniek waarbij de gebeurtenissen tijdens een les geobserveerd en vastgelegd worden. Een voorbeeld is VICS: verbale interactie categorien systeem. Je scoort daarbij bijvoorbeeld gedurende een half uur bij een willekeurige lesactiviteit. Om de twee seconden turf je welke interactie gaande is. Dat levert een bruikbaar beeld op van de interacties. Hieruit kun je consequenties afleiden voor jouw onderwijsgedrag en consequenties met betrekking tot de aard van de inbreng van kinderen. Je kunt daarbij de hele groep als onderwerp nemen, maar je kunt je ook beperken tot een bepaalde leerling. Om dit te kunnen gebruiken moet je wel de nodige vaardigheid ontwikkelen. Het gaat bij VICS om de volgende categorien:


Natuurlijk kun je ook observeren met een beperkt doel: de aard van de samenwerking tussen kinderen, werkconcentratie bij een kind enz.
. De tekst moet geschreven zijn op het niveau van de Hogeschool. De tekst moet geschreven zijn in de Nederlandse taal. De tekst moet in 1000 woorden geschreven zijn. De stijl van de tekst moet zijn: geen voorkeur.

Antwoord rapporteren